Διάρροια – “Στο δικό μου δε χωράει, στο δικό σου κολυμπάει” (νέος δίσκος)

Μετά από μία μακρά αναμονή 30 χρόνων, έχοντας ξεπεράσει ακόμα και το χρόνο αναμονής του νέου δίσκου των Tool και μάλιστα κατά πολύ, ο δεύτερος δίσκος των Αθηναίων πάνκηδων Διάρροια είναι επιτέλους γεγονός!

Δε θα το κρύψω: είμαι αρρωστάκι με τους Διάρροια. Ήταν από τις πρώτες μπάντες που άκουσα πίσω στα 90’s και σίγουρα αυτή που με έκανε να αγαπήσω το πανκ. Μπορεί πλέον να μην έχω κονκάρδες και παραμάνες στα τζιν μου, μπορεί το μαλλί μου αντί για μοϊκάνα τώρα να είναι όπως των υπαλλήλων στα καταστήματα Wind, όμως εξακολουθώ να τρέφω την ίδια λατρεία για το πανκ -και ιδιαίτερα για τους πρωτοπόρους του είδους Διάρροια.

Πενηντάρηδες πλέον, ακόμα εργένηδες, ακόμα ασυμβίβαστοι. Δεν ακολούθησαν τις κοινωνικές νόρμες να κάνουν οικογένεια και παιδιά, δε ξεκίνησαν διατροφή για να χάσουν τις κοιλιές τους, δε βάλαν μαλλιά όπως ο Κανάκης. Το σαμπουάν μαλλιών τούς είναι τόσο χρήσιμο όσο το Skype σε μία πέστροφα, μία προσεκτικότερη όμως ματιά αποκαλύπτει διάσπαρτες μικροποσότητες τριχοφυίας στα γεμάτα μίσος και απέχθεια για την κοινωνία κρανία τους. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Οι Διάρροια είναι ο Τόλης “Fuck the police” Βαϊμάρης και ο Παναγιώτης “Πάνος” Ρεπάνης. Αυτοί ήταν εξαρχής, αυτοί είναι τώρα, και αναφέρει συχνά και ο Τόλης “[…] και αυτοί θα είμαστε, μέχρι είτε κάποιος από τους δυο μας να κερδίσει το ΛΟΤΤΟ, είτε να πεθάνει!” (γελάνε δυνατά και οι δύο με το αστείο, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον. Το έντονο γέλιο του Παναγιώτη καταλήγει σε έναν δυνατό βήχα. Βγάζει ένα μαντήλι και φτύνει βήχοντας, το μαντήλι κοκκινίζει λίγο από το αίμα. Κοιτιούνται σοβαρά μεταξύ τους, τα γέλια σταματάνε.).

Βρεθήκαμε με τους Διάρροια στο καφε μπαρ “Λοστός”, το στέκι τους στα Εξάρχεια.

Δημήτρης: Καλησπέρα παίδες. Χαίρομαι πάρα πολύ που παίρνω συνέντευξη από μία από τις αγαπημένες μου μπάντες, κι ας είναι και 30 χρόνια μετά.

Τόλης: Γεια σου Δημήτρη. Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια, και μεις χαιρόμαστε που ακόμα περνάει η μπογιά μας (γέλια).

Παναγιώτης: Γεια.

Δημήτρης: Λοιπόν παίδες, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ποια ήταν η ανάγκη που σας ώθησε να δημιουργήσετε τους Διάρροια σχεδόν 30 χρόνια πριν;

Τόλης: Ήταν ακριβώς 30 χρόνια πριν. Ο λόγος που δημιουργήσαμε τους Διάρροια τότε ήταν πως όλοι μας είχαμε -αλλά και εξακολουθούμε έχουμε- μία συναισθηματική δυσκοιλιότητα. Δυσκολευόμαστε να εξωτερικεύσουμε αυτά που μας βασανίζουν, τα θέλω μας και τα πιστεύω μας, τις εσωτερικές μας ανησυχίες. Τα κρατάμε μέσα μας, ζοριζόμαστε, σφιγγόμαστε μη τυχόν και πούμε κάτι που παίζει να μην αρέσει στο φίλο μας, στον τύπο απέναντι. Εκεί ακριβώς μπαίνουν στο παιχνίδι οι Διάρροια. Αντιπροσωπεύουν αν θες τη συναισθηματική διάρροια, εισβάλουν στο κεφάλι σου μουσικά και στιχουργικά, και σου λένε: “Μη το κρατάς μέσα σου ρε μαλάκα. Ας το να βγει. Απελευθερώσου και θα αισθανθείς καλύτερα, θα ξελαφρώσεις και θα αισθανθείς πρίγκιπας”. Λέμε ό,τι θέλουμε να πούμε, δε κολλάμε πουθενά, δε μπαίνουμε σε φόρμες και καλούπια. Και αυτό θέλουμε να περάσουμε και στον κόσμο.

Παναγιώτης: Ναι.

Δημήτρης: “Στο δικό μου δε χωράει, στο δικό σου κολυμπάει” λοιπόν. Νέος δίσκος, ο δεύτερος κατά σειρά. Μπορούμε να πούμε πως αυτή η δουλειά είναι το απαύγασμα της σοφίας όλων αυτών των χρόνων;

Τόλης: Θα έλεγα πως ναι. Σίγουρα έχουμε ωριμάσει τόσες δεκαετίες μετά, όπως μπορείς να κρίνεις και από τον τίτλο. Δεν είμαστε πλέον τα εικοσάχρονα γκαυλωμένα πιτσιρίκια που δημιούργησαν μια πανκ μπάντα τρεις δεκαετίες πριν για να βρουν καμιά γκόμενα. Έχουμε διαβάσει και 2-3 βιβλία, ξέρουμε τι κάνει το σύμπαν όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, είμαστε πρίγκιπες στο δικό μας μουσικό πλανήτη.

Παναγιώτης: Ναι αυτό.

Δημήτρης: Να κάνω εδώ μία παρένθεση και να πω πως πάντα γούσταρα πολύ το logo σας με τα ζάρια, είναι πολύ έξυπνο λογοπαίγνιο.

Τόλης: Η πλάκα είναι πως ήταν σχεδόν ιδέα της μάνας του Παναγιώτη, γιατί όταν της πρωτοείπαμε το όνομα της νέας μας μπάντας κατάλαβε ό,τι να ναι -ντάξει ήταν και λίγο περήφανη στ’ αυτιά η γυναίκα, θεοσχωρέστη, και που έφτασε τόσο κοντά στην πραγματική λέξη ήταν θαύμα.

Παναγιώτης: Θαύμα, ακριβώς.

Δημήτρης: Για πες μας Παναγιώτη πέντε πράγματα για το νέο σας δίσκο, να σε ακούσουμε και σένα λίγο (χαμόγελο).

Παναγιώτης: Είναι ωραίος δίσκος. Καλύτερα να μιλήσει ο Τόλης.

Τόλης: Γενικά γουστάραμε πολύ την όλη φάση της ηχογράφησης τόσα χρόνια μετά. Θυμηθήκαμε και λίγο τα παλιά, τις πρώτες ηχογραφήσεις μας με μαγνητόφωνο Fisher Price, να γυρνάμε τις κασσέτες με στιλό Bic γιατί τελείωναν οι μπαταρίες (κάνει την κίνηση με το χέρι του σαν να κρατάει ένα αόρατο στιλό και χαμογελάει). Κοπάνες από το σχολείο, να μαζευόμασταν σε κοινόβια όλοι οι πάνκηδες, να πίνουμε ξύδια και να ακούμε μουσική μέχρι τα ξημερώματα. Σεξ, αλκοόλ, ανοιχτές ερωτικές σχέσεις. Αφροδίσια νοσήματα. Όλα ήταν στο παιχνίδι. Και δόξα τω Θεό δε μας έμεινε κανένα κουσούρι.

(ο Παναγιώτης βήχει έντονα για 4-5 δευτερόλεπτα, ζητάει συγγνώμη με κόκκινα υγρά μάτια και πάει στην τουαλέτα με γοργό βήμα)

Τόλης: ..ή τουλάχιστον όχι σε όλους.

Δημήτρης: Η θεματολογία των τραγουδιών βλέπω παραμένει πάντως ίδια όπως και στον πρώτο δίσκο.

Τόλης: Ναι, δε θελήσαμε να αλλάξουμε κάτι, δεν υπήρχε λόγος. Είμαστε αυτό που ήμασταν, γουστάρουμε ακόμα τα ίδια πράγματα, μισούμε τα ίδια πράγματα. Έχουμε παραμείνει ίδιοι.

(ο Παναγιώτης επιστρέφει. Παρατηρώ για πρώτη φορά πως κουτσαίνει λίγο, και πως είναι πολύ χλωμός σε σχέση με τον Τόλη. Το μαύρο μπλουζάκι Black Flag φαντάζει τεράστιο στο καχεκτικό του αδύναμο σώμα.)

Δημήτρης: Σχέδια για το μέλλον;

Τόλης: Να ανοίξω ένα μπαράκι που να παίζει μόνο πάνκ. Θα το βγάλω “Punkάκι”, και θα έχει για σήμα ένα παγκάκι που θα έχει χαραγμένα όλα τα ονόματα των αγαπημένων punk μπαντών. Το ‘χω μεγάλο μεράκι.

Παναγιώτης: Μπα.

Δημήτρης: Τι κρατάει τους Διάρροια ακόμα στη ζωή;

Τόλης: Το αλκοόλ, και η ελπίδα πως θα κάνουμε κάποτε ένα λάιβ.

Παναγιώτης: Ο βηματοδότης μου.

Δημήτρης: Παίδες σας ευχαριστώ πολύ. Εύχομαι να συνεχίσετε όπως είστε, και να σας δούμε επιτέλους και live!

Τόλης: Θένκς Δημήτρη, και μεις ελπίζουμε πως θα κάνουμε αυτό το τελευταίο όνειρό μας πραγματικότητα.

Παναγιώτης: Ευχαριστούμε. Για αρχή, μακάρι να παραμείνουμε live (γελάει).

~ ~ ~

Ο δεύτερος δίσκος των Διάρροια “Στο δικό μου δε χωράει, Στο δικό σου κολυμπάει” κυκλοφορεί από την PGL Records τέλος του Αυγούστου.

Όσοι πιστοί προσέλθετε!

 

 

 

Ενημέρωση 23 Ιουνίου 2018: Στους 4 μήνες που μεσολάβησαν από τη συνέντευξη μέχρι σήμερα οι Διάρροια κατάφεραν τελικά να κλείσουν το πολυπόθητο πρώτο τους λάιβ, στις 7 Σεπτεμβρίου στον πολυχώρο “Χρώμα, Χορός, και Ντρίγκι Ντρίγκι” στην Καισιαριανή, σε συνεργασία με τον Πολιστικό Σύλλογο Καισαριανής.

Μη λείψει κανείς! Punk’s not dead!

Ενημέρωση 4 Ιουλίου 2018: Ο Παναγιώτης εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο Άγιος Λουκάς στον Πειραία με έντονα αναπνευστικά προβλήματα, νεφρική ανεπάρκεια και στυτική δυσλειτουργία. Δύο μέρες μετά δυστυχώς κατέληξε. Το λάιβ των Διάρροια θα γίνει κανονικά, στη μνήμη του Παναγιώτη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *