Δημήτρης Σούλτης – “Για ένα πεϊνιρλί” (μυθιστόρημα)

Αθήνα 2004. Η πόλη των Ολυμπιακών Αγώνων, του UEFA Euro, της Eurovision.

Αθήνα 2014, σήμερα. Η πόλη της ανέχειας, της ανοχής, της ενοχής.

Με αυτή ακριβώς την πρόταση ξεκινάει το νέο του μυθιστόρημα ο Δήμητρης Σούλτης. Τα κάνει συχνά κάτι τέτοια λογοπαίγνια. Δεν είναι πάντα πετυχημένα.

Το βιβλίο μας μεταφέρει στη μαγευτική Αθήνα του 2004, τη χρονιά που η πόλη απέκτησε κάποια από την παλιά λάμψη και γοητεία της, φτάνοντας θα τολμούσαμε να πούμε στην αίγλη που είχε το Χρυσό Αιώνα του Σοφοκλή. Οι άνθρωποι τρέχουν ανέμελοι στους δρόμους της Αθήνας, οι λογαριασμοί στις τράπεζες γεμίζουν καθημερινά με χρήματα, τουρίστες συρρέουν απ’ όλο τον κόσμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και όλα αυτά επισφραγίζονται με ανέλπιστες παγκόσμιες επιτυχίες στο ποδόσφαιρο και τη γιουροβίζιον.

Αυτή ακριβώς τη χρυσή χρονιά ο Ντίνος αποφασίζει να ανοίξει το δικό του μαγαζάκι, ένα τυροπιτάδικο με σπεσιαλιτέ τα πεϊνιρλί. Όντας φανατικός θαυμαστής του καρατέκα Bruce Lee, η επιλογή του ονόματος του μαγαζιού είναι σχεδόν μονόδρομος: “Bruce ΠεϊνιρLee”, με σλόγκαν “Ο νίντζα της σφολιάτας”. Η γυναίκα του αρχικά διαφώνησε για το όνομα, αλλά στο γενικότερο κλίμα πασοκικής ευμάρειας της εποχής δευτερόλεπτα μετά του χαμογέλασε και αναφώνησε: “Βρε ας πάει και το παλιάμπελο!”.

~ ~ ~

Αθήνα 2014, δέκα χρόνια μετά: ίδια χώρα, ίδια πόλη, ίδια γειτονιά. Έχουν μεσολαβήσει μνημόνια, περικοπές συντάξων, απολύσεις, μειώσεις μισθών, 17η θέση στη γιουροβίζιον.

Πέρασαν τρία χρόνια από τότε που ο Ντίνος έκλεισε το μαγαζάκι του, ανήμπορος να μπορέσει να αποπληρώσει το δάνειο.

Δύο χρόνια από τότε που η γυναίκα του τον παράτησε λόγω της οικονομικής του αδυναμίας και παίρνοντας τα δύο παιδιά τους, 32 και 34 χρονών, πήγε να μείνει στους γονείς της στο Αγρίνιο.

Ένας χρόνος από τότε που ο Ντίνος έχασε το σπίτι τους, καθώς το είχε βάλει υποθήκη για το μαγαζί.

Ο Ντίνος πλέον κοιμάται σε μία χαρτόκουτα σε ένα στενό στην Ομόνοια. Ή μάλλον προσπαθεί να κοιμηθεί, καθώς η πείνα δε τον αφήνει. Έχει να φάει τρείς μέρες.

Βλέπει τα πόδια των περαστικών που περνούν αδιάφοροι δίπλα του. Ένα ζευγάρι αντρικές εσπαντρίγιες σταματάνε ακριβώς μπροστά του. Κλείνει να μάτια του για να αποφύγει αυτό το εκτρωματικό θέαμα. Σκέφτεται πως υπάρχουν άνθρωποι που κάναν χειρότερες επιλογές στη ζωή από τις δικές του. Αισθάνεται λίγο καλύτερα.

Οι εσπαντρίγιες όμως του μιλάνε. Ίσως βέβαια να του μιλάει και ο άνθρωπος που επέλεξε αυτό το εμετικό υπόδημα.

“Να υποθέσω πως πεινάς;”

“Φυσικά και όχι. Μόλις έφαγα φιλέτο πέρκας με κινόα, καραμελωμένο ανανά και χοντρό αλάτι Καζακστάν, και μάλλον μου έκατσε λίγο βαρύ. Μήπως έχεις πενήντα λεπτά να πάρω μία σόδα;” απάντησε ο Ντίνος, πάντα ετοιμόλογος και σαρκαστικός.

“Τι θα έλεγες αν αντί για πενήντα λεπτά σου έδινα αυτό το ζεστό πεϊνιρλί;”

Ο Ντίνος άνοιξε διστακτικά τα μάτια του, κοίταξε ψηλά, και είδε έναν καλοντυμένο μεσήλικα να του προσφέρει όντως ένα πεϊνιρλί.

“Το μόνο που ζητάω για αντάλλαγμα είναι το όνομά σου.”

“Χαουμφχγκντ…Ντίνος…χμγκντγκ” απάντησε κάπου ανάμεσα στο λαίμαργο αφανισμό του πεϊνιρλί.

“Καλή σου μέρα Ντίνο. Θα τα ξαναπούμε σύντομα…”

~ ~ ~

Δύο μέρες μετά ο μυστηριώδης κύριος ήρθε ξανά με ένα πεϊνιρλί. Αυτή τη φορά ζήτησε να του πει πού μεγάλωσε. Ο Ντίνος του είπε πρόθυμα.

Η ιστορία αυτή επαναλαμβανόταν τακτικά. Κάθε μέρα ο κύριος εμφανίζονταν με ένα πεϊνιρλί και ζητούσε να μάθει το πώς κατέληξε ο Ντίνος σ’ αυτή την κατάσταση. Μάθαινε κομμάτια της ζωής του Ντίνου ανάμεσα στα κομμάτια πεϊνιρλί που ο Ντίνος κατέβαζε σχεδόν αμάσητα.

~ ~ ~

Τελευταία βδομάδα του Σεπτέμβρη. Ο μυστηριώδης τύπος έχει να φανεί έξι μέρες. Ο Ντίνος έχει να φάει έξι μέρες. Σχεδόν λιποθυμάει από την πείνα. Σκέφτεται μήπως έπαθε κάτι ο τύπος και πώς θα επιβιώσει πλέον.

Όμως την έβδομη μέρα ο τύπος εμφανίζεται πάλι, αυτή τη φορά με ένα μεγάλο πεϊνιρλί με χωριάτικο λουκάνικο. Το αγαπημένο του Ντίνου. Όμως δε χαμογελούσε. Μπήκε απευθείας στο ψητό και ζήτησε από τον Ντίνο να του τραγουδήσει το “Βλέπω κάτι όνειρα” του Τριαντάφυλλου.

Ο Ντίνος συνειδητοποίησε πως ο τύπος ήξερε πολλά γι’ αυτόν, περισσότερα από αυτά που του είχε πει. Γνώριζε την αγάπη του για το πεϊνιρλί. Γνώριζε το μίσος του για τον Τριαντάφυλλο. Και όλα αυτά τα γνώριζε πριν τον συναντήσει. Τον ήξερε, τον είχε μελετήσει. Φαινόταν να έχει κάποιο σχέδιο. Μόνο τυχαία δεν ήταν η πρώτη συνάντησή τους.

Ο Ντίνος δίστασε. Είχε ακόμα κάποιες ηθικές αρχές. Η πείνα όμως είναι ανήθικη…

Κι αν ικανοποιούσε αυτή του την πρόκληση, τι θα ακολουθούσε μετά;

Ποιος ήταν πραγματικά αυτός ο τύπος;

Τι ήθελε από τον Ντίνο;

Εσύ πόσο μακρυά θα μπορούσες να φτάσεις… για ένα πεϊνιρλί;

Είπαν για το “Για ένα πεϊνιρλί…“:

Πιστεύω πως η καλύτερη λύση είναι μία οικουμενική κυβέρνηση.

–Βασίλης Λεβέντης, γκραφιτάς

 

Είναι ίσως το πιο συνταρακτικό μυθιστόρημα πεϊνιρλικού μυστηρίου. Ο Δημήτρης Σούλτης είναι μετρ του είδους. Βέβαια δε μ’ αρέσει και πολύ το μαλλί του. Αλλά τι περιμένεις από έναν Υδροχόο;

–Αποστόλης Τότσικας, εμφανίζεται σε τηλεοπτικές σειρές για κάποιο άγνωστο λόγο

 

Δε ξέρω παιδιά, δε το έχω διαβάσει ακόμα το βιβλίο. Όμως είμαι σίγουρος ότι ακόμα κι ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς θα έπαιζε καλύτερα από τον Αποστολή Τότσικα.

–Νίκος Χορταρέας, επαγγελματίας χαρτορίχτης

 

(πεντάλεπτος ήχος κλάματος)

–Ρούλα Βροχοπούλου, κλαίουσα τηλεπερσόνα

 

Αν σας αρέσουν και σας τα βιβλία με ενα πεϊνιρλί στο εξώφυλλό τους, τότε θα το λατρέψετε.
Αν δε σας αρέσουν και σας τα βιβλία με ενα πεϊνιρλί στο εξώφυλλό τους, τότε δε θα το λατρέψετε.
Ναι έκανα copy paste την δεύτερη πρόταση, σιγά μη την ξαναέγραφα.

–Ανώνυμο γκραφίτι στους δρόμους της Καρδίτσας

 

Το νέο μυθιστόρημα του Δημήτρη Σούλτη “Για ένα πεϊνιρλί…” μας μεταφέρει μέσα από μία ανατρεπτική αλλά και συνάμα συγκινητική ιστορία στα καθημερινά προβλήματα ενός ανθρώπου στην εποχή της κρίσης. Μας κάνει να κοιτάξουμε μέσα μας, δίπλα μας, να αναρωτηθούμε τι θα κάναμε εμείς στη θέση του Ντίνου. Γιατί ο Ντίνος δεν είναι ένας φανταστικός ήρωας μυθιστορήματος κάποιου συγγραφέα με προβλήματα δυσκολιότητας (όντως ο Δημήτρης Σούλτης έχει προβλήματα δυσκολιότητας. Αλλά όπως ο Βασίλης Χατζηπαναγής, πίνει ένα Becel Proactive την ημέρα και έτσι η χοληστερίνη του έχει μειωθεί κατα 10%. Βέβαια αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη δυσκολοιότητα. Αλλά ακόμα δε του το έχει πει κανένας.). Ο Ντίνος είναι ένας από εμάς. Μπορεί και όχι.

Το βιβλίο μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πιγκαλίων και μοσχοπουλιέται σαν ζεστό… κανταΐφι! Τα επόμενα δύο βιβλία της Τριλογίας της Χοληστερίνης “Για ένα πιροσκί” και “Για μία παταούγκα” βρίσκονται ήδη στο τυπογραφείο και θα κυκλοφορήσουν μέσα στον επόμενο χρόνο.

Το μόνο που μπορούμε να πούμε στους βιβλιοφάγους που διαβάζουν αυτή τη στήλη είναι …να τσεκάρουν την χοληστερίνη τους μετά από αυτή την τριλογία! Χαχα. Χμ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *